Swego czasu w Kaliszu działo się

Tydzień 14: 4 kwietnia – 10 kwietnia 2022 r. Wsch. sł. (10 kwietnia) w Kaliszu.: 6.05              Zach. sł.: 19.34

Swego czasu działo się:
1592.04 – odbył się proces znachorki miejskiej Apolonii Porwitowej z Glinek (ob. okolice ul. Garncarskiej) oskarżonej o „żegnanie piwa”. To nie pierwszy w naszym mieście przypadek procesu „o czary” ale jeden z niestety nielicznych, w którym oskarżoną uniewinniono. O procesach „czarownic” piszemy więcej w dziale „historia”.

1712 – epidemia – Bóg wie już która w dziejach Kalisza – tym razem przywleczona za wojskiem.

1722 – drewniana konstrukcja nośna wieży kościoła św. Mikołaja została sygnowana nazwiskiem Georg Gandier. Ślad tego „autografu” wyryty osiemnastowieczną czcionką na jednej z potężnych belek czytelny jest do dzisiaj – mimo, że samą, zniszczoną kilkanaście lat wcześniej, wieżę odbudowywano przecież dopiero pod koniec wieku następnego.

1732 r. – zapis, że przy kolegiacie działa Bractwo św. Józefa. No, to w przypadku tej świątyni – raczej nie powinno dziwić.

1742 – w Kaliszu osiedlili się pierwsi Macedończycy uchodzący przed prześladującymi ich Turkami. W latach następnych przybyły kolejne rodziny, z  czasem uległy one głębokiej polonizacji, a „Grecy” – bo i tak z tytułu ich wyznania grecko-katolickiego nazywano – przybrali polskie nazwiska, dorobili się majątków. Trudnili się głównie handlem winem – nazywano więc ich też „Węgrzynami”.

1742 – w Krakowie urodził się Ludwik Perzyna, lekarz i zakonnik. Był  bonifratrem. W 1788 r. został przeorem kaliskiego przytułku św. Ducha. Podczas zaledwie czterech lat swojego pobytu w naszym mieście wydał on swoje wszystkie dzieła medyczne, w tym trzytomową pracę o długim, barokowym tytule, zaczynającym się od słów „Nauki cyrulickiey krótko zebranej…”. Inną pracę Perzyna poświęcił anatomii, zawarł w niej także polsko-łaciński słownik terminów medycznych, proponując szereg nowych polskich określeń na pojęcia podawane dotychczas jedynie w łacinie. Wydał też „Lekarza dla włościan, czyli radę dla pospólstwa… z dodatkami: Przydatek o lubieżnej chorobie” traktujący o chorobach wenerycznych. Należał do propagatorów zdrowego, higienicznego i aktywnego ruchowo trybu życia. Walczył z przesądem, że kąpiele  są szkodliwe dla rozwoju młodzieży. Zajmował się ginekologią, okulistyką i psychiatrią próbując udowodnić, że choroba umysłowa niekoniecznie musi być sprawką sił nieczystych. Z Kalisza wyjechał w 1793 r., zmarł w 1812 r. w Warszawie. Od 1989 r. nasz szpital przy Poznańskiej nosi jego imię.

1772.04.04 – dobiegają końca walki w ramach Konfederacji Barskiej. Kalisz zajęły wojska pruskie dowodzone przez gen. Anhaldta, z którymi konfederaci stoczyli przegraną bitwę. Władze miejskie oraz mieszkańcy zostali zmuszeni do utrzymywania kwater dla pruskiego dowództwa a na dobra miejskie nałożono także rujnujące miasto opłaty.

1852.04.06 – w Sokołowie na Podlasiu rodził się Zygmunt Zanożyński, redaktor, wydawca. Od

1874 r, związany z Kaliszem (choć pięć lat wcześniej również w naszym mieście zdał maturę). Wydał „Noworocznik Kaliski na rok 1875”, współpracownik „Kaliszanina”. Był jednym z pionierów felietonistyki w prasie kaliskiej, do „Kaliszanina” pisał felietony w cyklu „W domu i na ulicy”, pisał też recenzje teatralne. Popełnił samobójstwo w kaliskim parku w maju 1875 r. i stąd – być może – mamy tam do dziś „aleję westchnień”.

1882.04.05 – w Kaliszu urodził się Jerzy Włodzimierz Świrski – oficer Floty Imperium Rosyjskiego, a pod koniec życia wiceadmirał Marynarki Wojennej Polskich Sił Zbrojnych. Jego matką była Celina z Wasiłowskich, siostra Marii Konopnickiej. Ukończył Korpus Kadetów w Moskwie, uczył się w Morskim Korpusie w Petersburgu. Od 1919 r. zajmował różne funkcje w polskiej Marynarce Wojennej. m.in. był dowódcą Wybrzeża Morskiego w Pucku, dowódcą polskiej Floty oraz szefem Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie. W 1930 roku Prezydent Mościcki nadał mu stopień kontradmirała w korpusie oficerów marynarki wojennej. W imieniu Skarbu Państwa podpisywał umowy na budowę niszczycieli i okrętów podwodnych, m.in. ORP „Gryf”. W czasie wojny został w Londynie Szefem Kierownictwa Marynarki Wojennej ale po konflikcie z Sikorskim stracił stanowisko. Zmarł w czerwcu 1959 w Londynie; został pochowany na tamtejszym cmentarzu Brompton.