Lekcja dla nauczycieli - felieton Janusza Korwin-Mikke

krótko i na temat. Pan Korwin przytoczył Reagana, a jest i inne powiedzenie: socjalizm to taki ustrój, który sam stwarza problemy a potem z nimi dzielnie walczy.

uwielbiam jego felietony, ktore odkat pamietam ukazuja sie ZK.

uwielbiam jego felietony, ktore odkat pamietam ukazuja sie ZK.

A wyobraźmy sobie teraz naukę sterowaną przez rodziców: matematyka wg Kowalskiego (dodawanie i mnożenie wystarczy, jakie tam ułamki?!), język polski wg Nowakowej (Herbert największym poeta jest, a Miłosz, Szymborska i Tokarczuk to alkoholicy i zdrajcy), język angielski wg Barana (na zmywaku w Londynie opanował tylko Afro-Cockneya), itp., itd. Byłoby to tzw. Bordello Maximo. W nauce czy to dzieci, czy studentów, czy nawet dojrzałych naukowców należy kierować się paradygmatem, który został przyjęty w danej nauce jako aktualnie obowiązujący i nie ma to nic wspólnego z żadnymi reżimami (nota bene, czy jak Korwin idzie w gości i każą mu kupę robić do sedesu, a nie do umywalki, to też mu ograniczają wolność???), np. gdy uczymy cudzoziemca języka polskiego, to chcemy aby przyswoił literacką polszczyznę, a nie gwarę kaszubską.

Miki, akapit pierwszy: a na uniwersytetach jest więcej osób na jednego uczącego, czy mniej?

Otóż jak wynika z korespondencji Kołakowskiego z Jerzym Giedroyciem, Janusz Korwin-Mikke pod koniec roku 1977 odwiedził Leszka Kołakowskiego w Oksfordzie. Kołakowski tak to opisał w liście do Giedroycia z 17 grudnia 1977: "Odwiedził mnie niejaki pan Mikke, którego mgliście pamiętam jako naszego studenta z Warszawy, ale nic o nim poza tym nie wiem. Mówił, że widział się z Panem i że chce wydać jakiś swój tekst, lecz że Pan powiedział mu, iż nie mógłby Pan wydać niczego wcześniej niż za rok, jemu zaś zależy na pośpiechu. Będzie się zwracał do wydawnictw londyńskich. Ja tego nie czytałem, ale wrażenie moje z rozmowy było niedobre, gdyż ten pan wyraźnie dawał mi do zrozumienia, że jest geniuszem i że jego dzieło (to oraz jakieś inne, które przygotowuje) są utworami o historycznej doniosłości. Być może jest po prostu wariatem". Jerzy Giedroyc skomentował tę nowinę w liście z 30 grudnia 1977: "Mikkego sobie zupełnie nie przypominam. Jeśli nawet był u mnie, to na pewno blaguje, że mu coś obiecywałem w dalszych terminach. Na mnie również nie zrobił najlepszego wrażenia" (Jerzy Giedroyc, Leszek Kołakowski, Listy 1957-2000, wstęp Paweł Kłoczowski, opracował i przypisami opatrzył Henryk Citko, Instytut Dokumentacji i Studiów nad Literaturą Polską. Oddział Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza, Association Institut Littéraire "Kultura", Towarzystwo "Więź", Warszawa 2016, s. 269, 271).